Smaç Yarışması'nda şahit olduğum fiyasko, 2010'u kötü hatırlamama sebep olacak.
Abone Ol
Aktivitelerinin bolluğuna rağmen, “All-Star Hafta Sonu” denince, All-Star maçı ve Smaç Yarışması haricindeki aktiviteler teferruattan başka bir şey olarak görünmüyor. İlgi alanı sadece bu iki aktivite ağırlıklı olunca, bu ikisiyle alakalı beğenilerimde hasıl oluşacak bir “memnuniyetsizlik” elbette o seneyi kötü hatırlamama sebep oluyor.
İşte, yaklaşık 110 bin seyircinin izlediği All-Star maçının bütün şovuna, görkemine ve tantanasına rağmen, Smaç Yarışması’nda şahit olduğum fiyasko maalesef 2010’u kötü hatırlamama sebep olacak. Açıkçası, son birkaç senedir beni tatmin etmekten uzak olan bu yarışma bu sene itibariyle dibe vurmuş bulunuyor. Tebrikler...
“Paramı geri istiyorum,” diyordu Charles Barkley smaç fiyaskosunu izledikten sonra. Ortada verilmiş bir para olması mühim değil, zira biz burada o smaçları izlerken vakit harcıyoruz ve vaktin nakit olduğu hususunda bir şüphemiz olmadığına göre, Barkley boşa giden zamanın hesabını sormakta çok haklı. Neyse, birkaç noktadan meseleye yaklaşarak Smaç Yarışması’nın nasıl kurtulabileceğini sorgulayalım.
Katılımcılar Bilindiği üzere katılımcıları NBA belirliyor. Bu sene neye dayanarak Gerald Wallace’ı çağırdılar anlamış değilim. Yaptığı smaçlar kötü ve ruhsuzdu. Demek ki ayaklarını sürüye sürüye gelmiş kendisi. Ayrıca Wallace bu yarışmaya geçen sefer katıldığında sene 2002’ydi ve Hidayet Sacramento’da oynuyordu! Bu durum, 30’unu aşmış Vince Carter’ı yeniden bu yarışmaya çağırmaya benziyor. Gerçi Vince bu haliyle bile bu yarışmacıları yenerdi. Keza Shannon Brown’un yapamadığı smaçlardan sonra gördük ki, maç sırasında smaç yapmakla yarışmada yapmak aynı şeyler değilmiş. Nitekim şampiyon Nate Robinson bu sene şu ana kadar ligde sadece “üç” yapmış. Gerçi maç sırasında Nate’e bu imkanın verilmesi zor; ancak fast break’ten bir şeyler bulabilir. Bu arada Nate demişken, kendisini çok sevmeyen bulunsa da (ben de dahil) neticede bu çocuğu günah keçisi ilan edemeyiz. Fiyaskoyla neticelenen bir yarışmada bile elinden gelenin en iyisini sergiledi. Her yarışmaya % 100’ünü ortaya koyarak giriyor ve bazen kazanıyor, bazen kaybediyor. Bir suçlu varsa, karşısına kendisini rahatlıkla safdışı bırakabilecek adamları çıkarmayan NBA yönetimidir.
Organizasyon Şimdi, oraya gidenler zaten bütün Cumartesi akşamını zaten orada yapılan aktiviteleri izlemeye ayırıyorlar. HORSE, Shooting Stars, Yetenek Yarışması, Üçlük Yarışması ve Smaç Yarışması derken birkaç aktivite var. İyi güzel; ama herkesin büyük bir heyecanla beklediği Smaç Yarışması toplasanız 15-20 dakikada bitiyor. Sadece dört yarışmacının katıldığı, onların da ikişer smaç yapıp üst tura çıkmayı umduğu kimseyi memnun etmeyen bir format bu. 2000’de Vince Carter’ın birinci olduğu yarışmada mesela altı yarışmacı (aralarında T-Mac, Steve Francis gibilerinin de bulunduğu) vardı ve ilk turda her birinin üç hakkı vardı. Bu üç haktan en yüksek iki skor final için geçerli oluyordu. Finalde ise üç yarışmacı ikişer smaç yapıyordu ve insanlar smaca doyuyordu tabiri caizse. Hele şu fotoğrafa bakılacak olursa, 80’li yıllarda sekiz yarışmacının katıldığı format görülebilir. Kadroya bakar mısınız: Jordan, Dominique, Dr. J, Drexler, Stancebury ve diğerleri. İnsanlar 40’ını aşmış insanların orta sahadan basket atmaya çalışmasını izlemek istemiyor. Gerçi bu tür “tuhaf” yarışmaların konmasının tek sebebi, yarışmanın ismin başına konan sponsordan gelecek paradan başka bir şey değil. İyi de, bu yarışmaları ya başka bir güne/saate koysanız veya bütün Cumartesi programını uzatsanız daha güzel olmaz mı dostlar'
Lebron James Şurası muhakkak ki, Lebron bu sene katılsaydı, göbeğini kaşıya kaşıya şampiyon olurdu herhalde. Katılmalıydı da. Bir basketbolsever olarak, gelmiş geçmiş en atletik iki üç basketbolcudan birini bu yarışmada görmek hakkımız gibime geliyor; ama aklıma birkaç sebep geliyor katılmamasına dair: 1) Düşük ihtimal de olsa kaybettiği takdirde prestij kaybına uğrayacağını düşünebilir (ki aynı fikirde değilim). 2) Jordan, Kobe ve Carter’ın hem NBA’deki ilk senelerinde bu yarışmaya katıldıklarını düşündüğümüzde ve bu yarışmaların kendi popülaritelerini zirveye çıkardığı hesaba katıldığında, Lebron, katılması gereken yaşı geride bıraktığına inanıyor olabilir (doğrudur ve fakat Lebron hala genç bir oyuncudur). 3) Bilmediğimiz başka bir harici unsur olabilir (sponsorlar, aile vb.). Gerçi şu da var, Lebron bu sene katıldı ve yarışmayı kurtardı diyelim, seneye de mi katılacak' Evet otomatikman katılması gerekiyor; ama bir şekilde bu bitecek veya birisi Lebron’u yenecek ve başa döneceğiz. Buna esaslı bir çözüm bulmak gerekiyor.
Kimisi de diyor ki, para ödülü yükseltilsin, o zaman Lebron gibiler katılır. Ne kadar yükseltebilirsiniz ki' Ancak birkaç yüz bin dolar. Lebron 18 yaşında Nike ile 90 milyon dolarlık bir anlaşmaya imza attı. Birkaç yüz bin dolara ihtiyacı olmadığı aşikar.
Öneri Birkaç çözüm yolu var; ama aklıma gelen ilginç bir yöntem, NBDL’den (NBA’in alt ligi) getirilecek bir yarışmacı, NCAA’den (üniversite ligi) bulunacak atletik bir yetenek, bir amatör basketçi veya Avrupa’dan bir basketbolcu getirilebilir. Bunların karşısına da NBA’den bir-iki kişi çıkar. Mesela bir dönem Fenerbahçe’de de oynayan James White isminin bugün Amerikan medyasında ciddi ciddi gündeme getirildiğini söylesem inanır mısınız' NTV’nin yayınladığı ve White’ın Türkiye’de katıldığı yarışmayı internetten bulup izleyin ve Cumartesi günkü smaçları nasıl da sıradanlaştırdığını göreceksiniz.
Elbette en geçerli yöntem adam gibi yarışmacı bulup getirmek. En azından bir seneyi böyle efsaneleşecek bir görsel şölene çevirmek gayet mantıklı. Igoudala, Gerald Green, Josh Smith, Lebron James, Dwight Howard ve Dwyane Wade altılısının katılacağı bir yarışma gerçekten uzun yıllar unutulmayacak bir şey olur. Estetik smaçların, Dr. J’in tabiriyle “elevation” ve “punctuation” gibi “ince iş” öğelerinin bulunduğu görsel şovları izlemek bünyemize daha iyi gelecektir. Gelsin windmill’ler, gitsin tomahawk’lar...
Bütün pazarlama gücünüze rağmen “Yok, biz bunları yapamayız,” diyorsanız, lütfen paramı geri istiyorum!
