Lukaku'nun yürek burkan hayat hikayesi

“Ailem Kongolu, ben de Kongoluyum ama Belçika’da büyüdüm. Belçika bana fırsatlar sundu, Kongo ise, bugün sahip olduğum aile değerlerimi verdi. Çocukluğum Antwerp’te geçti, daha sonra Brüksel’e taşındık. Brüksel’de daha fazla Kongolu vardı ve Kongo kültürünü daha yakından tanıma ve hissetme fırsatım oldu orada. Annem 1989’da, babam ise 1990’da Belçika’ya gelmiş. 1991’de tanışmışlar, 1993’te ben doğmuşum. Ailecek Belçika’nın farklı şehirlerinde yaşadık. Kardeşim Jordan Lukaku, Liege’de doğdu. Liege’den sonra Türkiye’ye gittik, Türkiye dönüşünde de Antwerp ile Brüksel arasında bir hayat sürdük.”

“Brüksel’de Lingala’m (Kongo dili) gelişti. Annemle evde sürekli Lingala konuşuyorduk. Babamla Fransızca konuşuyorduk. Ancak büyüdükçe babamla da Lingala konuşmaya başladık. Özellikle futbola başladıktan sonra, başkalarının aramızda ne konuştuğumuzu anlamaması için Lingala dilini kullanıyorduk.”

“Kongo ile bağımı güçlü kılan en önemli unsurlardan biri, babamı Kongo Milli Takımı’nda izlemekti. Babam Roger Lukaku’yu hep eski kasetlerden izledim. Futbol için doğduğumu düşünüyorum; babam da bunu hep söylerdi. Hep onun gibi olmak istiyordum. Babamın üzerimdeki etkisi çok fazla. Yürümeye başladığım andan itibaren futbolcu olma hayali kurdum diyebilirim. Babam daima pozitifti benimle. ‘Bugün iyi oynadın ancak neleri daha iyi yapabilirdin?’ gibi bir yaklaşımı vardı. ‘Disiplin, disiplin, disiplin!’ derdi her zaman.”

"Babam eski futbolcu olduğu için insanlar varlık içinde büyüdüğümüzü düşünüyorlar. Gerçekler farklı. Daha önce de anlattığım gibi, annemin süte su kattığını gördüğüm an benim için bir dönüm noktası oldu. O günden sonra futbolcu olup ailemi kurtarmam gerektiğine inandım. Ailemle birlikte evden atıldığımız günleri hatırlıyorum, sürekli taşındığımız dönemler vardı, koltuksuz, perdesiz evlerde kaldığımızı biliyorum. Evimizde televizyon yoktu. İstanbul’daki Milan-Liverpool finalini televizyonumuz olmadığı için izleyemedim ben mesela. Annem geceleri ağlayıp dua ederdi, babam çabalıyordu ama şans yanında değildi. Kardeşim Jordan iyi hatırlamıyor ama ben çok iyi hatırlıyorum o günleri, annemle bazen 4/5 km yürüyorduk otobüs almak için. Kendi kendime bu durumu kabul ederek, bir şeyler yapmam gerek diyordum.”

“Ailem sayesinde hem zenginliği en uç noktada hem de fakirliği en derin hâliyle yaşadım. Bu yüzden ayaklarım daima yere bastı diyebilirim; hayatın ve insanların farkındaydım. Para varken insanların nasıl etrafımızda toplandığını, para bittiğinde ise nasıl sırt çevirdiklerini gördüm.

Hayatım boyunca taşıyacağım tek pişmanlığım, babam ölmeden önce aramızdaki sorunları çözememiş olmak. Bazen kardeşime de, ‘Keşke hep fakir kalsaydık da ailemiz dağılmasaydı’ diyorum.

Hâlâ hayatta olan babalarıyla sorun yaşayan herkese, barışmak için ellerinden geleni yapmalarını tavsiye ediyorum. Çünkü ben bir gün uyandım ve bana, ‘Baban dün gece hayatını kaybetti’ dediler. Tahmin edemeyeceğiniz kadar ağır bir yük.”

“2006 yılında, henüz 13 yaşındayken Anderlecht tarafından keşfedildim. Aslında beni ilk keşfeden kulüp Standard Liège’di. Akademinin başında Michel Preud’homme vardı ve babamı da tanıyordu. Beni izledikten sonra babamla görüştü. Ancak ben büyük bir Anderlecht hayranıydım. Daha sonrasında hayalim gerçekleşti ve bir şekilde Anderlecht akademisine transfer oldum.”

“Bir dönem benimle ilgili ‘Gerçek yaşı bu değil’ şeklinde iddialar ortaya atılmıştı. Üstelik bu iddialar Anderlecht’te tanınmadan önce de vardı. Boyum uzun olduğu için, çocuk yaşta oynadığım takımlarda bile maçlardan sonra bazı veliler yanıma gelip kimliğimi görmek istiyordu. Kimliğimi çıkarıp gösterdiğimde, doğum yerimin Belçika, Antwerp olduğunu gördükleri zaman şaşırıyorlardı.”

“Anderlecht’te profesyonel olabileceğime inanmamı sağlayan en önemli şey, benim gibi Kongo asıllı olan Vincent Kompany’nin A takıma yükselip başarılı olmasıydı. Bunu Kompany’ye her zaman söylüyorum. Onun başarılı olduğunu gördükçe, benim de başarabileceğime dair umudum ve inancım arttı.”

“Milli Takım konusunda bir noktayı açıklığa kavuşturmam gerekiyor: Kongo Milli Takımı’ndan hiç davet almadım. Kardeşim davet aldı ama ben almadım. Daha sonra Belçika Milli Takımı’nda Thierry Henry gibi bir isimle çalışmak kariyerime çok olumlu katkı sağladı. Ben futbol hastasıyım ve Henry’nin de futbola aynı tutkuyla bağlı olduğunu biliyordum. Bu yüzden Milli Takım kampında ondan bana yardımcı olmasını istedim. Her kampta Henry ile oturup iki gün boyunca maçlarımı izliyorduk. Düşündüklerini açıkça söyleyen biriydi; hatalarımı çekinmeden yüzüme söylüyordu. Bir noktada babamın tavsiye ve yaklaşımlarına benzer eleştirilerdi. İkisi de hep pozitifti; hiçbir zaman negatif bir yaklaşım yoktu. Sadece gelişmem için yapıcı eleştirilerde bulunuyorlardı. Sürekli takım arkadaşlarımı suçladığım bir dönem vardı. Henry, onları suçlamak yerine onlara nasıl yardımcı olabileceğimi öğretti bana, çünkü kendisi de Arsenal’de benzer bir süreç yaşamıştı. Daha sonrasında, bu çalışmaların ardından Everton’da harika bir sezona imza attım.”

“Chelsea kulübüne çok erken bir yaşta adım attım. Takımın en küçüğüydüm. Takımda birinci idolüm Didier Drogba ve ikinci idolüm Nicolas Anelka vardı.

Fernando Torres ve Frank Lampard gibi yıldızlar vardı. Frank Lampard’ı tanımadan önce antrenman yapıp, çalıştığımı düşünüyordum. Lampard kadar çalışkan birini görmedim hayatımda. Sürekli beni de çağırıyordu ekstra antrenmanlarına ‘gel beraber bitirişlerini çalışalım’ gibi gibi. Chelsea’de soyunma odasında beni Didier Drogba’nın yanına, Nicolas Anelka’nın da karşısına koydular. Drogba’yla ilk tanıştığımızda ona sımsıkı sarılıp, ‘Benim için ne ifade ettiğini tahmin bile edemezsin’ dedim. İkinci görüşmemizde ise attığı gollerin neredeyse tamamını hatırlattım. Hangi pozisyonda ne yaptığını, hatta giydiği kramponlara kadar ezberlemiştim. Sürekli tavsiye istiyordum: ‘Şu golde ne düşündün?’, ‘Bu pozisyonda o hareketi nasıl yaptın?’ gibi sorular soruyordum.

Nicolas Anelka’ya karşı da aynı şekilde büyük bir hayranlığım vardı. Yetenek anlamında gördüğüm en özel isimlerden biri, belki de en özeli olabilir. Hem Drogba hem Anelka büyük bir özenle tecrübelerini anlattılar ve bildiklerini bana aktardılar. Fernando Torres de benim için çok özel bir oyuncuydu. İnsanların ona karşı haksızlık yaptığını düşünüyorum. Chelsea için gerçekten çok özel bir oyuncuydu ve onunla aynı takımda bulunmak benim için büyük bir deneyimdi.”

“Chelsea’de Kongo asıllı Jose Bosingwa da vardı. Annem beni Jose Bosingwa’ya emanet etti. Haftanın dört gününü onun evinde geçiriyordum. Aslında profesyonelliği onun yanında öğrendim; nasıl beslenmem gerektiğini, nasıl çalışacağımı, nasıl dinleneceğimi. Müthiş bir profesyoneldi. Porto maçlarını hiç kaçırmazdı. Sürekli beraber Porto maçlarını izlerdik. Maçları izlerken de bana sadece futbolu seyrettirmez, adeta analiz ettirirdi. ‘Hulk sahada nasıl hareket ediyor?’, ‘Falcao nasıl pozisyon alıyor?’ gibi detaylar üzerinden uzun uzun taktiksel tavsiyeler verirdi. Bosingwa’nın yanında geçirdiğim o dönem, futbolculuğun sadece sahada çalışmaktan ibaret olmadığını anlamam açısından benim için çok değerliydi. Beslenmeden dinlenmeye, maç analizinden profesyonel yaşam disiplinine kadar birçok konuda yardımcı oldu.”

“Bugün; Didier Drogba, Salomon Kalou ve Raúl Meireles gibi isimlerin yer aldığı bir WhatsApp grubumuz var hâlâ ve düzenli olarak görüşüyoruz. Beni küçük kardeşleri gibi gördüler. Ben de onlara karşı her zaman büyük bir saygı besledim ve hiçbir zaman saygısızlık yapmadım. Hayatımda tanıdığım en iyi arkadaş grubu diyebilirim.”