Azınlık atkısı

TFF'nin derbilerde rakip taraftara getirdiği yasak hepinizin malumu. Belki de çoğunuz şaşırdınız bu karara ama hiç şaşırmadığımı söylersem beni yadırgamayacağınızı da biliyorum...

Şaşırmadım zira ben ve atkım -zaman zaman formam- yetkililerce yasaklandık. Zaman zaman itilip kakıldık, hor görüldük ve çoğunlukla küçümsendik. Meclisinde bile çoğunluk oldukları için diğerlerinin konuşmasına mani olmayı reva görenlerin olduğu bir ülkede ben yine çok bile yaşamışım ölmeden...

Size şimdi azınlık atkısının hikâyesini anlatacağım, sondan başlayarak... Üstelik öyle bir atkı ki bu, lig kupa fark etmiyor. Hatta branş da fark etmiyor ilelebet tek başına tahrik unsuru oluyor. Azınlığın linç bileti. Çoğunluğun haklılık sebebi...

Bu hafta sonu, kitap fuarında gezerken hemşehrim ve bir süredir İstanbul'da bulunan dostum Ebru aradı. Anadolu Efes - Hacettepe maçı için VIP tribünden bilet kapmıştı,  hadi geleyimdi. Atladık gittik. Ankara basketbolunun ilgili ve bilgili blogger'larından Ebru ile güzel keyifli bir maç izleyecektim; daha ne olsun!

Daha ne olsun'du; atkı olmasındı. Boynumdaki Gençlerbirliği atkım sinsi sinsi gülümseyen yetkili tarafından "Seni bu salonda o atkıyla maç izletemem" diyerekten alındı. Utanmasa kendi lise ve ilkokul veletleriyle dolu tribününe çektiği muamele ile boynuma üçüncü sınıf kumaşa basılı mavili atkısını dolayacaktı. Ki, yapay tribün yaratma sürecinde feda ettiği insaniyeti ve hakkaniyetinin son kalan parçası o minik utancıydı sanırım. Efes, her atağında daha bir sinirle alkışladığım Hacettepe'ye 98 sayı attı, çıkışta atkımı aldığım hanımefendi sanki bu galibiyeti el koyduğu atkıyla kazanmışçasına muzaffer bir edayla gülümsüyordu.

Yine iyi, Sinan Erdem'den dayak yemeden ayrıldık. Oysa çok değil üç ay kadar evvel İstanbulspor -Alibeyköy playout maçı sonunda -yine boynumda aynı atkı; maksat azınlık kardeşliği- sırf maç içinde bir grup Alibeyköy yöneticisine kafa kola aldıkları İstanbulspor taraftarıyla kavgalarında engel teşkil ettiğim için; stat çıkışındaki tenha yolda beni görüp duran gri Range Rover'dan inen üç Alibeyköy yöneticisi tarafından tekme ve yumrukla darp edildim. Bazen sırf azınlık olduğunuz ve çoğunluğun berbat tezahüratlarına el çırpmadığınız için ücra bir tribün çıkışı polis aracı sanılan bir araç geçmese ölebileceğiniz bir ülkedesiniz. Bilin yani.

Bununla kalmazlar sizi bir de azınlık olduğunuz için kendileriyle karıştırırlar. Geçen sene, Türkiye Kupası Yarı Finali, İBB - Gençlerbirliği maçı. Birinci tur İstanbul'da, Ankara'dan yarim gelmiş evde bir bayram havası; dünyanın aptallık sembolü rüzgar işgalindeki belki de tek Olimpiyat Stadı'na gittik. Herkesin bildiğini gizlemekte anlam yok, son yılların en başarılı yapay tribünü İBB'nindir. Öyle ki stat görevlileri tarafından "Bizim seyircimiz okuyan, üniversiteli bir kitle. Açtırma deplasman bölümünü git onlarla izle" denerekten bu yapaylığın bir parçası olmaya itilebilirsiniz.

Ancak Nirvana noktası, bunun iki hafta falan sonrası. Beşiktaş - Gençlerbirliği maçı. Paşa paşa alıp bileti, yetkililere de sorarak tribünü, gişeden geçip gireriz. Yanlış tribün, yanlış muamele demektir. Bunu hiç unutmayın. O gün sırf biletim yanlış okundu diye İnönü saha içi görevlileri tarafından terörist muamelesi gördüm. En sonunda beni olmam gereken tribüne saha içinden tüm taraftara göstere göstere geçirdiklerinde konuk tribün görevlisi benimle muhabbete girişti. Birkaç cümle konuştuk, kapı görevlisi ısırgan otu gibi yanımızda bitti. "Hayırdır noluyor?" ve cevabı beklemeden bana dönüp "Taamam geç sen yerine" deyişine duyduğum öfke 2-0'dan 2-2'ye getirdiğimizde biraz dinmişti. Ancak çıkışta ev sahibi takım adına üçüncü golü attı kapıcı: "Formanı çıkar, seni dışarı bırakmam bu halde".

Hep düşünürüm, üşürüm diyerek içime giydiğim kazak olmasa o çıkışta mahsur mu kalırdım acep?


https://twitter.com/alper_kaya