Bir parmak bal çalmak

Tüm Türkiye, Bursaspor'un Fenerbahçe'yi eleyemeyeceğini adı gibi biliyordu.
Aziz Yıldırım da biliyordu
İbrahim Yazıcı da umutsuzdu
Christoph Daum da farkındaydı
Ertuğrul Sağlam için de hayalden öte değildi
Tek sorun Fenerbahçe'nin golü 90. dakikada geldi.
Daha önce atılacaktı; ama golün geç gelmesi birazcık adrenalin patlaması yaşanmasına sebep oldu.
Bursaspor bir hayale inanmıştı, peşinden koşmuştu; Güiza sadece geç uyandırdı bu rüyadan.

Maçtan sonra yapılan açıklamaların kendilerini avutmaktan öteye gitmeyeceğini çok iyi biliyorlar.
İbrahim Yazıcı; "Konuşmak istemiyorum. Konuşursam, bu başka yönlere çekilebilir. Yorumu kamuoyuna bırakıyorum"  diyor!
Söz sende başkan...
Buyur konuş...
Ertuğrul Sağlam da "Hakemlerin kararları ortada, bizim için verdikleri yanlış kararlar da..." dedi.

Cüneyt Çakır'ın vasat bir maç yönettiği, kırmızı kart göstermemek için çok direttiği, takdir haklarında iki taraf adına zaman zaman adil olmayan kararlar verdiği aşikardı.
Bunda hemfikiriz.
Unutulan; Hüseyin Cimşir'in, Bekir Ozan'ın, Ali Tandoğan'ın, Bilica'nın, Andre Dos Santos'un neden kırmızı kartla oyun dışına atılmadığıdır.

Yaptıkları fauller, hakemden kart istemeler, oyunu çirkinleştirmek adına ellerinden geleni yapmalar vs...
Ertuğrul Sağlam'ın hatırlamak istemediği nokta bu.
Tutturmuşlar bir türkü...
Kadıköy'de verilmeyen gol de verilmeyen gol...
Bursaspor taraftarının gururunun okşanması için yapılan haykırıştan öteye geçmez bu açıklamalar...
'Az daha eliyorduk; ama elendik'
Sonuç: 'Elendik'

Zaten, suçun yarısı Christoph Daum'da..
Diğer yarısı maç içerisinde bariz goller kaçıran Gökhan Ünal'da, Güiza'da veya Gökhan Gönül'de..
Gol 10'da, 20'de ya da 50'de atılsa, herkesin bildiği sonuç en baştan netlik kazanacaktı.
Fenerbahçe takımının halı saha havasında bir oyuna bürünmesi, Bursaspor'un ağzına sadece bir parmak bal çaldı hepsi bu.
Bal bitti...
Bursaspor'un hayali bitti...
Yanılsamaydı zaten yaşadıkları...
Sadece bir hayaldi, güzel başlayan; fakat kötü biten...
Hepsi bu...

STADA GELENLER BİLE İNANMAMIŞTI Kİ...
Takımlarına sadece destek vermek amacıyla tribündeydiler.
Turu geçmek adına en ufak umutları bile yok denecek derecede azdı.
3-0'a kadar kendilerine yakışır nitelikte futbolcularını motive ettiler.
Fakat skorun bu denli gelişeceğini hesaba katmamışlardı.
64'te Turgay attı ve Bursa Atatürk Stadı sessizliğe gömüldü.
Herkes bir şeylerin ters gittiğinin farkındaydı.
Şoktaydılar...

Son 20 dakika, belki de Bursasporlu oyuncuların desteğe en fazla ihtiyaç duyduğu anda; onlar maçı seyretmeyi tercih etti.
Çoğu taraftar 90 dakikalık verilecek mücadele sonunda takımlarını alkışlayacaktı.
Son düdük çaldığında Fenerbahçe'yi elemenin sınırından döndüklerini fark ettiler.

Sonrasında eleneceklerini bildikleri halde, skorun bu denli değişkenlik göstermesi gereksiz bir sinir oluşturdu.
Koltuklar yakıldı, Fenerbahçe tribünlerine koltuklar yağdı, ortalık bir anda çorbaya döndü.
Olmayacak olaylar cereyen etti ve F.Bahçe taraftarını taşıyan otobüsler taşlandı.

Ne gerek vardı'
Fenerbahçe'nin Bursaspor'u elemesinden daha doğal ne olabilirdi ki'
3-0'ın rövanşında mucizenin eşiğinden dönüldü belki; ama bu F.Bahçe'nin 'bitse de gitsek' havasından ötürüydü.
Daum, Güiza'nın golünden sonra elleriyle rahat işareti yapıyordu.
Gol gelecekti ve sadece saatini şaşırdı.
Bu kadar olay çıkartmak için de zerre kadar sebep yoktu.