Oyun kötü ama yürek Kocaman

Teknik adam değiliz, futbol biliminin yüksek okullarında da okumadık, daha çok sokak aralarında önümüze yuvarlanan toplara gelişine vurmaktı işimiz, aslında çok da değiştirmedik kendimizi:

Top geldiği zaman yine gelişine vuruyoruz; sinirdi, hırstı, kaybetmekten hoşlanmamak falan değil bizimkisi, öylesine bir refleks bi yerde... Sadece bu; asla şova kaçmıyor içtenliğimiz, futbolu çirkinleştirmiyor samimiyetimiz, Fatih Terim gibi rakip yokmuşcasına değil, Aykut Kocaman gibi rakibin de gönlünü alarak yapıyoruz bunu!

Aslında maçtan çok, Aykut Kocaman'ın gollerden sonraki halleri beni etkiledi. Büyüklük, sıkı bir duruş, sadece futbol değil mesele, ifadesiyle ve inancıyla yaptığı işe ve onunla aynı işi yapanlara değer vermenin de adı bu.

İşte bu nedenle Aykut hocayı ayrı bir yere koyuyoruz klavyeye her dokunuşumuzda...

Kocaman, bir taraftan kazanırken diğer taraftan bir kaybeden olduğunu da düşünerek seviniyor.

Geçmişinde de böyleydi, böyle olduğu için çok sevdiği Fenerbahçesi'nden uzaklaştırıldı, şimdi de böyle ve böyle olduğu için de hiç gitmedi aslında hep Fenerbahçe'deydi ve öyle de kalacak...

Ders almam ders veririm diyenlere bundan iyi ders mi olur?



Galibiyet güzel ama o kadar!

Öncelikle, Stoch'un Fenerbahçe'nin sezonun ikinci yarısındaki en önemli transferi olduğunu, Caner'i sağ kanatta daha başarılı bulduğumu, Alex'in sıkıştırılmış lig formatına ayak uyduramadığını, tam anlamıyla iyileşmeyen Emre ve Gökhan'ın varlıklarının dahi sahada bambaşka bir takım yarattığını söylemek gerekiyor.

Baskılı başladığı, golü de bulduğu bir karşılaşmada birden vites küçülten ve yarı alanına mahkum edilmişcesine oynamaya başlayan Fenerbahçe'nin bu haliyle skoru maçın sonuna taşıması ise biraz

rakip takımın beceriksizliği biraz da savunma hattındaki oyuncuların, özellikle Yobo'nun kalitesiyle açıklanabilir ancak!



Geciken hamleler...

Tartışmasız favorisi olarak çıktığı karşılaşmada Fenerbahçe'nin ikinci yarıda sergile(yeme)diği futbol, doğrusunu söylemek gerekirse gelecek haftalar için akıllarda soru işaretleri bıraktı.

Deplasmanlarda kaybetmeyi alışkanlık haline getiren, sahasında oynadığı son karşılaşmalarda öne de geçmesine karşın geride topu kontrol edip, ileriye hızla çıkma becerisi gösteremediği için rakip ataklarını savuşturmakla geçiren Fenerbahçe patronu Aykut Kocaman'ın önünde ciddi ödevler duruyor.

Gökhan ve Emre'nin sakatlıkları, Alex'in oyundan erken kopması ve Aykut hocanın geciken hamlesi bitmeyen bir çileye dönüştü maç Lefter yürekli sarı lacivertliler için.

İkinci yarının başından sonuna değin, pek çok önemli futbolcusundan yoksun Beşiktaş'ın hakim oyunu karşısında hamlesiz kalan Fenerbahçe'nin kalesinde gol görmemesi daha çok futbol şansıyla açıklanabilir. Ernst'in biri karşı karşıya atamadığı diğeri de direkte patlayan şutları çoklarının yüreğini ağzına getirmiştir.



Sow takıma ayak uydurmuş!

Yeni transfer Sow'un ise 90 dakikalık dilimde kendisinden beklenen rahatlatıcı golü, maçın son dakikasında atması ise takıma uyum sorunu yaşamayacağının bir göstergesi olarak yorumlanabilir.

Bir de merak ettiklerimiz var, yeri gelmişken paylaşalım:

Gökhan Gönül'ün yokluğunda geçen sezon o kanatta başarılı maçlar çıkartan Bekir'in neden oynamıyor acaba?

Son haftalarda performansı düşen Ziegler'i de dinlendirmek gerekir mi, hem yabancı hamlesi için de bir genişlik olur gibi?

Alex'in beyin gücünün ayaklarına hükmetmemeye başladığı dakikalarda neden kenara alınmıyor?

Ve son olarak, acaba Dia, Sow, Stoch üçlüsü deplasman fobisini aşmak için denenebilir mi?

Takip etmek için:

https://twitter.com/cevahirevren