Zıt kutuplar farklı gidişatlar

Galatasaray Medical Park ile Anadolu Efes maçını izlerken iki takımın hemen her konuda birbirlerinden ne kadar farklı olduklarını düşündüm.

Maç öncesindeki tribün şovları, hınca hınç dolmuş salonun görüntüsü ile Anadolu Efes'in rahatsızlansanız hastaneye yetiştirecek insan bulamayacağınız boş ve hüzünlü maçları…

Bir tarafta, her hücuma her savunmaya en mukaddes emanetmiş gibi cansiperane anlam verme çabasındaki Galatasaray, bir tarafta ne yaptığını kendi dahi anlamlandıramayan Anadolu Efes…

Transfer döneminde, hasat mevsiminin ertesi "şeher" e inip, en nadide gazinolarda eğlenip, en havalı dükkânlardan metre metre pazen kestiren hacıağa görüntüsündeki Anadolu Efes ile ay sonunu zor getiren ama kimseye de borcu harcı olmayan "657" memuru Galatasaray…

Yıllar yılı sürekli doğruları yapan, Ülker, Tofaş, Tuborg gibi çekip gitmeyi reddeden bir nevi "kendisi iyi de çevresi kötü" klişesini sonuna kadar hak eden, sonraları doğrular yerine parayı seçip sabit düşüşe geçen Anadolu Efes ile oynadığı basketboldan ziyade paralarını alamayan yabancılarının kaçtığı haber olan, ligde play-off'a kalınca şampiyon olmuşçasına sevinilen yıllardan "Lig bizi kesmez, Euroleague de isteriz diye haykıran, yükselen değer Galatasaray…

Anadolu Efes'ten "yetersiz" diye gönderilen, Galatasaray'da ise "yeter de artar bile!" dedirten Oktay Mahmuti…

Ve tabi ki katıldığı ilk senede Euroleague'de kendinden söz ettirmekle kalmayıp üstüne çeyrek final için son maçına çıkacak Galatasaray Medical Park ile sayısını kendilerinin bile unuttuğu Euroleague hayal kırıklıklarından birini daha yaşayan Anadolu Efes…